...นาฬิกาข้อมือ
posted on 17 Aug 2011 13:04 by thelastquestion in thingผมคือใส่นาฬิกาข้อมือมาหลายเรือน
ตอนเด็ก ๆ
ส่วนใหญ่ก็จะเป็นนาฬิกาที่เน้นความเท่ ความสวยงาม มากกว่าจะเน้นประโยชน์ใช้สอย
ประโยชน์ส่วนใหญ่ที่ผมใช้สอย
คือ ดูเวลา กับ จับเวลา
ดูเวลา ว่าเมื่อไรจะหมดคาบเรียน
จับเวลา ว่าเมื่อไรจะครบสิบนาที
สิบนาที.
ตอนนั้น นักเรียนเยอะ แต่บางวัน บอลมีลูกเดียวในช่วงพักเที่ยง (เพราะบางวันครูใช้สอนอยู่)
เราเลยต้องแบ่งกันเล่น ด้วยการแบ่งทีม
ธรรมดาห้องเรามักจะแบ่งข้างกัน บางทีคนที่ไม่ถูกกันก็ไม่ยอมเล่นด้วยกัน
แต่เมื่อนักเรียนเยอะ เราเลยต้องรวมทีม
ทีมประจำห้อง
เราต้องร่วมแรงร่วมใจกัน เพื่อเอาชนะห้องอื่นให้ได้
แพ้คัดออก. แล้วเปลี่ยนให้อีกทีมมาเล่นแข่งกันไปเรื่อย ๆ
ตอนนั้น ทุกคนอยากเล่น. ไม่มีใครอยากนั่งดูทีมอื่นเตะบอลให้เราดู.
มันเป็นครั้งที่ผมได้เห็นทุกคนร่วมมือกัน
ด้วยความที่ตนมักเป็นกองหลัง
เลยได้มีโอกาสทัศนาภาพนั้น
เพื่อนสองคน ไม่ถูกกัน เพิ่งต่อยกันมาไม่กี่วันก่อน
เล่นบอลข้างเดียวกัน จ่ายบอลให้กัน ประสานงานกันเป็นอย่างดี
ความรู้สึกแบบนี้ บรรยายไม่ถูกเหมือนกัน.
พักเที่ยงหมดเวลาแล้ว. นาฬิกาของผมก็จับเวลาเสร็จแล้ว.
เหงื่อท่วมกาย. และเราต้องกลับไปเรียน.
ช่วงเดินกลับห้อง. ผมเห็นสองคนนั้นเดินกอดคอกัน.
แล้วผมก็ยิ้มออกมา
มิตรภาพเกิดขึ้นได้. ไม่เกี่ยงหรอกว่าเวลาใด.
ปัจจุบัน. ผมเลิกใส่นาฬิกาข้อมือแล้ว.
ดูเวลา. กับจับเวลา.
ชีวิตมันผ่านไปทุกนาที. เปล่าประโยชน์ที่เราจะเอาแต่ดูเวลา. และจับเวลา
เพราะเวลาที่แท้จริง. ไม่ยอมให้เราจับได้ง่าย ๆ.
เวลาอยู่ตรงหน้าเราเสมอ
ไม่จำเป็นต้องมีนาฬิกา
มิตรภาพเกิดขึ้นได้เสมอ
ไม่จำเป็นต้องมีเวลา.
*thing = ตั้งใจจะเขียนถึงสิ่งของต่าง ๆ ว่าสิ่งของแต่ละขิ้นนำเราไปที่ไหนมาบ้าง
มือใหม่หัดเขียน สับสนวกวนไปบ้างต้องขออภัย.