posted on 17 Sep 2011 20:52 by thelastquestion in question
แทบทุกครั้งที่ผมคิดอะไรที่แปลกใหม่
ผมมักค้นพบในภายหลังว่า สิ่งที่ผมว่าใหม่นั้น. แท้จริงแล้วมีผู้ทำมาก่อนทั้งสิ้น.
การกระทำของผม เป็นเพียงการเปลี่ยน ปรับ ดัด แปลง
หรือบางทีก็เหมือนกับของเก่าทุกกระเบียดนิ้ว.
หลายเรื่องที่คิดออก หลายเรื่องที่ค้นพบ.
ล้วนแต่มีผู้คิดผู้พบมาก่อนหน้า.
ในหนัง certified copy มีการถกเถียงถึงประเด็นนี้อยู่พอสมควร.
โดยเฉพาะประเด็นที่ว่า. ของที่มาทีหลัง. คุณค่าของมันจะหายไปไหม. เมื่อมีผู้มาก่อน.
ออริจินอลมีจริงไหม ?
ทุกสิ่งเป็นออริจินอล ? หรือแท้จริงแล้วทุกสิ่งเป็นเพียงการแปรปรับเปลี่ยนแปลง
บิ๊กแบง เป็นออริจินอลไหม ? จอห์น เล็นนอนล่ะ ? แรงขับทางเพศ ? สิ่งเหล่านี้ใช่ออริจินอลไหม ?
บล็อกนี้ล่ะ ? บล็อกคุณล่ะ ? อะไรคือออริจินอล ?
บางทีเรื่องนี้อาจไม่มีคำตอบ
เพราะคำตอบมันอยู่ในคำถาม ?
คุณคิดว่าอย่างไรครับ ?
posted on 02 Jul 2011 14:05 by thelastquestion in question
เมื่อเห็นคนคนหนึ่ง.
เราคิดอย่างไรกับเขา ?
หน้าตาดี. แต่งตัวเข้าท่า. บุคลิกน่าคบหา.
เมื่อรู้จักคนคนหนึ่ง.
เราคิดว่าเขาเป็นคนแบบไหน ?
อัธยาศัยดี. มีน้ำใจ. ใจร้อน. พูดไม่คิด. ไม่รู้กาลเทศะ.
แล้วเราคิดกับตัวเองอย่างไร ?
ไม่มั่นใจ. หงุดหงิดบ่อย. ขี้ลืมขี้จำ.
เราคิดได้.
แต่เราตัดสินได้ไหม.
คนหนึ่งคน. มีคำตอบตายตัวเลยไหม ?
อาจจะไม่ ?
เราถึงต้องใช้เวลา.
บางที. เราไม่อาจตัดสินอะไรได้เลยด้วยซ้ำ.
คุณคิดว่าอย่างไรครับ ?
posted on 17 Jun 2011 14:05 by thelastquestion in question
ตั้งแต่วันนั้นแล้ว. วันที่ผมมีคำถาม.
ตั้งแต่ตอนเด็ก.
ตั้งแต่ตอนวัยรุ่น.
จนตอนนี้.
ชีวิตก็ยังมีแต่คำถาม.
อยากรู้คำตอบ.
แต่ไม่เคยได้รู้.
พอได้คำตอบ.
ก็ไม่แน่ใจว่าจะใช่คำตอบที่แท้จริงหรือเปล่า.
คำตอบไม่ถูกเฉลยออกมาเสียที.
หรือเป็นเพราะมันไม่มีคำตอบตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ?
กระทั่งการกำเนิด. และความตาย. ก็ยังเป็นคำถาม.
หรือคำถามจะเป็นเรื่องปกติของชีวิต ?
คุณคิดว่าอย่างไรครับ ?
posted on 11 Jun 2011 17:54 by thelastquestion in question
ในระหว่างการสัมภาษณ์นักการเมืองท่านหนึ่ง.
พิธีกรถาม "คิดว่า...จะได้กี่ที่นั่ง ?"
นักการเมืองตอบ
"ผมไม่อยากประเมินตัวเลขครับ แต่ผมมั่นใจว่าเราได้ ส.ส. เพิ่มขึ้นกว่าเดิม"
ท่านเว้นจังหวะหายใจ ก่อนกล่าวต่อ "แล้วก็ การเลือกตั้งครั้งนี้ สูสีครับ"
"ถึง 200 ไหม ?" พิธีกรถามต่อ
"สูสีครับ การเลือกตั้งครั้งนี้จะสูสีมาก แล้วผมคิดว่าผมพูดจริง แต่ว่าที่พยายามมีการสร้างกระแสว่าบางพรรคจะชนะถล่มทลาย ผมไม่เชื่อ"
ท่านหยุดอีกครั้งก่อนกล่าวต่ออีกยืดยาว นู่น นั่น นี่ บลา บลา บลา บลา
เป็นที่รับรู้กันมาเป็นเวลานานแล้ว. นักการเมืองเป็นผู้ที่มีวาทศิลป์
สำนวนโวหารเพราะจับจิต. วาทศิลป์ไพเราะจับใจ.
หากแต่กับนักการเมืองไทย. ผมรู้สึกผิดแผก แตกต่างออกไป.
วาจาอันรื่นหู. ถ้อยคำไพเราะน่าฟัง.
แต่ยืดยาว. และเยิ่นเย้อ.
และบ่อยครั้งก็น่ารำคาญ.
การเมืองไทย. ไม่แพ้ชาติใดในโลก.
และนักการเมืองไทยก็เช่นกัน.
จะให้พวกเขาพูดเป็นวัน ๆ ก็ทำได้.
แต่มีอะไร อยู่ในคำพูดเหล่านั้น ?
คุณคิดว่าอย่างไรครับ ?
posted on 26 May 2011 12:56 by thelastquestion in question
ผมได้เห็นผู้คนมากมาย. ที่ก้มหน้าก้มตาอยู่เสมอ.
ไม่ใช่ทุกข์ใจอะไร. พวกเขากำลังง่วนกับสิ่งที่อยู่ในมือ.
หน้าจอเล็ก ๆ.
ปัจจุบัน. มนุษย์ได้ย่อโลกทั้งใบ. ให้อยู่ในหน้าจอสี่เหลี่ยมนี้.
หน้าจอหนึ่ง. สามารถทำอะไรให้เราได้หลายอย่าง.
ดูหนัง. ฟังเพลง. หาความรู้. จองตั๋วเครื่องบิน.
ทำอะไรก็ทำได้หมด.
จะคุยกับอีกคนที่อยู่อีกซีกโลกก็ยังได้.
คงไม่มีปัญหาอะไร.
ถ้าเราใช้มันเป็นแค่ "ทางเลือก"
มิใช่ "แทนที่"
เราสนใจคุยกับคนที่อยู่ห่างไกลเป็นพันไมล์
แต่ไม่เคยแม้แต่จะมองคนที่อยู่ห่างแค่ก้าวเดียว.
คนที่อยู่ข้าง ๆ เรา.
มองโลกผ่านหน้าจอ. กว้างไกลกว่ามองผ่านตาเปล่าของเรา. จริงหรือ ?
คุณคิดว่าอย่างไรครับ ?
.
posted on 24 May 2011 12:34 by thelastquestion in question
ผมมีคำถาม.
คำถามคืออะไร?
ทำไมในชีวิตหนึ่ง ๆ ของมนุษย์ จะต้องมีคำถามเกิดขึ้นมาด้วย
เราเป็นใคร? เกิดมาทำไม? แล้วยังไง?
ถึงคำถาม อาจมีไม่มากเป็นล้านคำถาม
แต่คำตอบ มีมากกว่าล้านคำตอบ.
ที่ผ่านมา. เมื่อผมเปิด "บล็อก" ผมมักจะเข้าสู่เนื้อหาเลยทันที ไม่มีการแนะนำหรืออธิบายใดให้มากความ.
แต่ครั้งนี้. ผมอยากอธิบาย.
ชีวิตผมมีคำถามมากมาย
ที่ยังตอบได้และไม่ได้. บางทีถึงตอบได้. ก็ไม่แน่ใจในคำตอบ.
ผมแน่ใจว่าคุณก็เช่นกัน.
ถ้าอย่างนั้นเรามาหาคำตอบกันไหมครับ ?
แม้คำตอบของเราจะไม่เหมือนกัน. แม้คำตอบนั้นจะนำไปสู่คำถามอีกมากมายไม่สิ้นสุด.
แต่ผมยินดีจะถาม.
แม้คำถามนั้นไม่อาจนำไปสู่คำตอบก็ตาม
เพราะโลกที่ไม่มีคำตอบ. ก็ยังดีกว่าโลกที่ไม่มีคำถาม.
คุณคิดว่าอย่างไรครับ ?
.
