บันทึกแห่งความไร้นิยาม.

posted on 18 Feb 2012 03:08 by thelastquestion  in questionblog  directory Entertainment, Idea
 
คุณชอบดูหนังไหมครับ ?
 
ผมชอบ.
 
ความชอบนี้ทำให้ผมมีโอกาสได้เข้าไปอ่านบล็อกของคุณเซียม แห่ง Seam - C's Blog
 
คุณเซียมเป็นคนดูหนังที่รอบจัดมาก คือดูหมดไม่ว่าจะแมสหรืออินดี้ จะอาร์ตหรือตลาด จะบันเทิงหรือปวดสมองหนักกบาล.
 
การได้อ่านความคิดเห็นของเขาที่มีต่อหนังเรื่องต่าง ๆ ถือเป็นสิ่งที่ผมชอบทำ
 
มุมมองของเขามักจะลึกล้ำ, แยบคาย,
 
ที่สำคัญเขาเขียนสนุกมาก มีหลายครั้งเลยที่ผมชมเขาว่าเขียนได้สนุกกว่าตัวหนังเสียอีก
 
 
 
 
การให้คำจำกัดความเขาเป็นสิ่งที่ทำได้ยากมาก
 
คงเปล่าประโยชน์ที่จะอารัมภบทต่อไป.
 
ไปฟังคำเจ้าตัวกันเลยดีกว่า.
 
 
 
 
คุณนิยาม "คุณ" และ "บล็อกของคุณ" ว่าอย่างไร ?
เราไม่เคยนิยามชีวิตเราเลยจริงๆให้ตายเถอะ งั้นบล็อคเราก็คงเป็น "บันทึกแห่งความไร้นิยาม"
คือเจออะไรมาก็เขียนๆไป ซึ่งมันเป็นความคิดเมื่อแรกเริ่มเลยนะ แต่ช่วงหลังๆเน้นหนังเสียมาก
 
 
หนัง/หนังสือ/เพลงโปรดของคุณ ?
จริงๆเยอะนะ ตามประสาคนเสพติดที่มักมีที่รักมากกว่าที่ชัง ก็เลยขอเป็นสิ่งๆแรกที่ป๊อปขึ้นมาในหัวละกัน
หนัง : Be with Me (Eric Khoo/ Singapore/ 2005)
หนังสือ: ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน (วินทร์ เลียววาริณ)
เพลง: Someday We'll Know (The New Radicals)

 
เห็นว่าเวลาก็ไม่ค่อยจะมีว่าง แล้วอะไรทำให้คุณยังคงอัพบล็อกมาจนถึงทุกวันนี้ ?
จริงๆเราเขียนเพราะแค่อยากบันทึกนะ เหมือนไดอารี่หนังมากกว่า
หากสังเกตดูเราจะใส่วันที่ดูเข้าไปด้วย แต่พอเขียนๆไปมันชักเริ่มสนุก มันยิ่งทำให้เราคิดและตั้งใจกับหนังมากขึ้นมันเลยเกิดอาการอยากปล่อยของ ก็เลยเขียนไปเรื่อยๆตราบเท่าเวลาที่มี
แต่ช่วงนี้คงมีแต่แบบสั้นๆ เพราะเวลาอันน้อยนิดจริงๆ ด้วยหน้าที่การงานที่เยอะมากขึ้น
 
 
สไตล์การดูหนังของคุณกว้างมาก ตั้งแต่หนังแมส หนังอินดี้ จริง ๆ แล้วคุณเลือกดูหนังสักเรื่องจากอะไร ?
ไม่เลือกครับ ดูหมด หรือถ้าจะมีมันก็อยู่ ณ โมเม้นต์นั้นมากกว่าว่าอยากดูหนังประเภทไหน แนวใด ประเทศใด ในวันนั้นๆตามอารมณ์นั้นๆมากกว่า หรือไม่ก็สุ่มเอาเลย

 
หลัง ๆ เห็นเขียนถึง 'หนังเรต' ของไทยบ่อย ๆ คุณมองเห็นหรือสนใจอะไรในนั้น ?
จริงๆเป็นคนดูหนังโป๊ทั้งแบบฮาร์ตและซอฟท์เป็นปกติอยู่แล้ว ดูหมดและชอบมากด้วย 555
ที่ช่วงนี้ดูหนังเรตอาร์ไทยเยอะ เพราะเราพบว่าเราเห็นอะไรที่หนังในกระแสหรือในสังคมมันไม่ค่อยจะพูดถึงนัก
หนังบางเรื่องมันวิพากษ์สังคมได้ดีกว่าหนังในกระแสเสียอีก และบางเรื่องมันกล้าและจริงใจมากกว่าในการนำเสนอด้านมืดของสังคมโดยที่มันไม่ได้มองว่ามันคือสิ่งผิด แต่มองด้วยสายตาแบบมนุษย์ปุถุชนแทน
ซึ่งเราชอบสิ่งนี้ในหนังแนวนี้มากๆ ดูๆไปเราจะพบว่าเราจะเริ่มเฉยๆกับฉากเซ็กซ์ซีนแล้วไปสนุกกับอะไรระหว่างทาง มากกว่า
แต่ช่วงหลังๆเหมือนความต้องการของคนดูมันสูง คนทำเลยทำเหมือนขอไปที หนังช่วงหลังๆเลยเหมือนตีหัวเข้าบ้านซะมากกว่า
นี่ก็ว่าจะดูน้อยลงละ แต่ข้อเสียของหนังแนวนี้คือคุณไม่มีสิทธิ์รู้ได้หรอกว่าอันไหนมันจะโดน มันก็เหมือนซื้อหนังโป๊นั่นแหละที่ตรงปกบ้างไม่ตรงปกบ้าง ก็ต้องลุ้นเอาซึ่งมันก็เป็นเรื่องสนุกอีกอย่างหนึ่ง

 
ผู้กำกับหรือนักแสดงคนไหนบ้างที่คุณจำเป็นต้องตามดูงานของเขาตลอดมา ?
อยากตอบเหมือนข้อ 2และข้อ 4 ถ้าเป็นแต่ก่อนคงตามแต่ตอนนี้เราไม่ถึงกับตามดูทุกเรื่องแล้วล่ะ แล้วแต่โอกาสมากกว่า จริงๆมีหนังของผู้กำกับหรือนักแสดงที่ชอบอยู่กับตัวนะแต่มันไมได้อยู่ใน เงื่อนไขการนำมาดู ไม่ค่อยยึดติดอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ มีโอกาสก็ดู

 
คุณคิดอย่างไรกับโรงภาพยนตร์ไทย ทั้งราคา คุณภาพ และบริการ ?
คือจากที่ดูหนังมากตั้งแต่ตั๋ว 60 บาทจนตอนนี้ขึ้นมาที่ 160 บาทแล้วเรารู้สึกว่ามันโหดเกินไปทั้งๆที่อะไรหลายๆอย่างก็เหมือนเดิมหรือบางทีก็แย่กว่าด้วย
ล่าสุดไปดูหนังเทศกาลมา ซับตกบ้าง, ลำโพงแตกบ้าง, เลนส์ไม่เปลี่ยนให้ถูกสเกลบ้าง ซึ่งจริงๆไอ้คุณภาพมันพัฒนากันได้แต่ก็งงว่าทำไมไม่ทำ
เราเคยเป็นเด็กฉายหนังมาก่อนเลยรู้ว่าปัญหาการฉายทั้งหมดที่เราเจอนั้นมันเพราะอะไร แล้วอีกอย่างขอเถอะ อย่าเอาเปรียบผู้บริโภคให้มันมากนัก (นี่เราควรเจาะจงไปที่เครือนั้นเลยดีไหม? 555 เรามีปัญหากับเครือนี้มากทีเดียว)

 
มีหนังเรื่องไหนที่ดูแล้วรู้สึกว่ามันเลวร้ายสุด ๆ บ้างไหม ประเภทดูแล้วเสียดายเงินและเวลาเป็นอย่างยิ่ง ?
"ผู้ชายลัลล้า" เป็นหนังเรื่องแรกที่ให้ 0 ซึ่งจริงๆมันน่าจะติดลบด้วยซ้ำ ขนาดได้ดูบนรถทัวร์เพื่อฆ่าเวลาแล้วนะ

 
ใครคือนักวิจารณ์ที่คุณชอบที่สุด ?
ที่สุดก็คงเป็นพี่ชาย Filmsick (http://filmsick.wordpress.com/)

 
ผ่านชีวิตมามากพอสมควร ทุกวันนี้คุณยังตื่นเต้นกับใคร สิ่งใด หรืออะไรอีกไหม ?
เรายังรู้สึกว่าเรายังผ่านชีวิตไม่มากเลยนะ ตัวเลขอายุเพิ่มขึ้นจริงแต่มันไม่ใช่ตัวบ่งบอกประสบการณ์นี่
ฉะนั้นแล้วอะไรที่มันใหม่ๆที่ผ่านเข้ามาเราก็ตื่นเต้นหมดแหละ ขนาดไปดูหนังเทศกาลยังตื่นเต้นเลย ลุกลี้ลุกลนต้องรีบไปเช้าๆ กลัวไม่ทัน 555

 
มีหนังเรื่องไหนบ้างไหม ที่เรื่องราวของมันเหมือนหรือคลับคล้ายกับชีวิตของคุณ ?  
ถ้าคิดออกตอนนี้ก็คงเป็น October Sonata, No Strings Attached กับ I Carried You Home

 
หากมีคนต้องการจะสร้างหนังจากชีวิตจริงของคุณ คุณอยากให้ใครเป็นผู้กำกับหนังเรื่องนี้
ถ้า ณ ตอนนี้ก็คงต้องเป็น Sion Sono เพราะชีวิตเรามันเรียบมาก Sono อาจเพิ่มความป๊อปและตีแผ่ถึงสันดานเราได้

 
หนังให้อะไรกับคุณบ้างครับ ?
ทุกอย่างแหละ เราสามารถเรียนรู้โลกก็จากหนัง เรียนรู้สังคมต่างๆในโลกก็จากหนัง เรียนรู้ความเป็นมาเป็นไปของทุกอนูในโลกก็จากหนัง
แรกๆมันก็เริ่มจากความบันเทิงนั้นแหละแต่พอยิ่งดูๆไปเราจะพบว่าโลกภาพยนตร์ มันกว้างมากและสะท้อนได้เกือบทุกสิ่ง อย่างน้อยๆมันก็กระตุ้นสมองเราให้ทำงานมากขึ้นบ้าง ได้ใช้งานมันในทางที่เราชอบบ้าง เมื่อนั้นความสุขก็เกิดอันคงเป็นเป้าประสงค์หลักของชีวิตเราน่ะ

 
ในชีวิตตอนนี้มีคำถามอะไรที่คุณยังสงสัย และยังคงหาคำตอบไม่ได้ ?
คำถามที่ถามตัวเองตลอดและโคตรคลาสสิคเลยคือ "คนเราเกิดมาทำไม?" คือจริงๆเรามันเป็นพวกอัตถิภาวนิยมนะ คือเชื่อว่าคนเราเกิดมา เรียนรู้หาคุณค่าแล้วก็ตายไป ไม่มีอะไรก่อนหรือหลังจากนั้น คือเชื่อว่าคนเราเป็น 0 ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้แล้ว เชื่อในผลของการกระทำของตัวเอง แต่มันก็ยังมีความขัดแย้งในตัวอยู่เพราะเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องเกิดมา?

 
ความสุขในวันนี้ของคุณคืออะไรครับ ?
นอนหลับได้สนิทและเต็มอิ่มโดยไม่ฝันครับ เพราะฝันแต่ละทีตื่นมาเหนื่อยอิบอายเลย
 
 
 
11 Comments

life goes on.

posted on 11 Feb 2012 02:24 by thelastquestion  in questionblog  directory Lifestyle, Knowledge, Idea
 
 
 
เมื่อแรกเริ่มทำบล็อกนี้, ความตั้งใจของผมในตอนนั้นคือ ต้องการถามคำถามที่ยังคงสงสัย ต้องการต่อยอดจากคำถามไปสู่คำตอบ หรือจากคำตอบไปสู่คำถามใหม่ก็ได้
 
ความตั้งใจของผมคือ 'ถาม'
 
แล้วดูว่าคำถามนั้นนำไปสู่อะไร.
 
 
 
Categories = Questionblog เกิดขึ้นมาเพื่อตอบสนองจุดประสงค์นั้น
 
มีแค่บางอย่างที่ต่างกัน,
 
ผมอยากรู้ว่ามุมมองของคนหนึ่งคน กับคนอีกหนึ่งคนที่ต่างกัน เมื่อนำมาหักล้าง พิจารณา ครุ่นคิดใคร่ครวญแล้ว เราได้อะไรบ้าง คำตอบที่ออกมาพาเราไปสู่อะไร
 
แน่นอนว่าคำตอบของแต่ละคน บ้างก็เหมือน บ้างก็ต่างกัน
 
ไม่มีคำตอบไหนดีเลว, หรือถูกผิด
 
ผมคิดว่าคำตอบของแต่ละคนไม่ได้สะท้อนแค่ชีวิตของเขาเท่านั้น
 
แต่ยังสะท้อน 'ทัศนคติ' ของเขา
 
เรื่องเดียวกันบางคนคิดต่างกันได้, เหตุการณ์เดียวกันเราก็มองคนละภาพกัน
 
ทัศนคติ เปรียบเสมือน "แว่น" ที่เราใช้มองโลกใบนี้
 
ชีวิตเราจะดีหรือเลว, บางที ก็อาจจะขึ้นอยู่กับมัน
 
มุมมองของเรา
 
 
 
หลายครั้งที่มองวัยรุ่นสมัยนี้, คำถามที่ผุดโผล่ขึ้นมาในใจเสมอคือ, ทำไมพวกเขาถึงได้อ่อนแอกันนัก
 
ทั้งความรู้ ความคิด และความเข้าใจ
 
เห็นทั้งเด็กที่ผูกคอตายเนื่องด้วยสอบไม่ติด ทั้งเด็กที่ผลาญเงินพ่อแม่เป็นว่าเล่นไปกับค่าเหล้ายา
 
ดูเหมือนโลกเปลี่ยน เวลาเปลี่ยน ทุกอย่างก็เปลี่ยน
 
 
 
 
"iamdozenist" ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
 
เด็กมหาjลัยคนนี้ ทำให้ผมต้องคิดใหม่
 
ด้วยเพราะมุมมองของเขา
 
ข้อดีข้อหนึ่งของการไม่พกร่ม
คือเราจะได้อาศัยร่มของคนใกล้ตัวติดไปด้วย
คนคนนั้นเราอาจไม่ได้สนิทกันก็ได้
ร่ม...ทำให้เราใกล้ชิดกัน
อย่างน้อยก็ก่อนที่เราจะแยกจากกันไป
 ...มันอบอุ่นจนเราลืมไปว่าฝนกำลังตกอยู่น่ะ
 
 
 
 
สิ่งที่แท้จริงกว่าภายนอก
ก็คือภายในของเราเอง
 
 
 
 
-บางครั้งเราก็อยากหยุดเวลาของเราไว้แค่ในตอนเด็ก
หรืออยากเก็บบางช่วงเวลาที่ดีงามของชีวิตไว้กับตัวตลอดไป
เหมือนเก็บให้เวลาอยู่ในขวดแก้วที่พลิกกลับไปกลับมาอย่างไร
ก็จะไม่ร่วงหล่นไปไหน
 
แต่ความเป็นจริงคือไม่มีแก้วชนิดใด
จะแข็งแรงทนทานพอจะรองรับเศษทราย
ที่เต็มไปด้วยความทรงจำร้อยพันของเรา
ที่มีทั้งสุขและเศร้าไปด้วยกัน
แก้วไม่เคยรองรับได้อย่างนั้น
ไม่เคยเลย
 
เหมือนกับที่เราก็ไม่อาจเก็บความฝันของเราไว้ได้
เช่นกัน
 
 
 
 
ในแต่ละช่วงชีวิตของคนเรา ก็คงมีเรื่องให้ต้องคิดต้องทำต่างกันไป
เด็กเล็กคงคิดว่าวันนี้จะเล่นเกมอะไร วัยรุ่นคงคิดว่าวันนี้จะแต่งตัวยังไง
คนวัยผู้ใหญ่คงคิดว่าวันนี้จะเสนองานผ่านไหม
 ผู้เฒ่าผู้แก่คงเลิกคิดเรื่องอย่างอื่น...นอกจากเริ่มปล่อยวาง
 
เคยเขียนเอาไว้เหมือนกันว่า 'เรื่องบางเรื่องก็มีแค่วัยนี้เท่านั้นที่ทำได้'
เพราะฉะนั้นบางอย่างที่อาจไม่ได้ทำบ่อยครั้งไป หรือมีแค่วัยนี้เท่านี้ที่ได้ทำ
ก็ควรรีบลงมือทำ...ก่อนหมดเวลา
 
ในช่วงชีวิตของเราทั้งหมด จะมีกี่เรื่องให้ต้องคิดกันบ้าง
เรื่องตัวเอง เรื่องครอบครัว เรื่องเพื่อนฝูง เรื่องการเรียน เรื่องการทำงาน เรื่องสุขภาพ เรื่องความรัก เรื่องความสัมพันธ์ ฯลฯ
เขียนมาเหมือนเยอะแยะมากมาย แต่เอาเข้าจริง พอเราเติบโตมากขึ้น...ก็พบว่าเรื่องทั้งหมดมันสัมพันธ์กัน
และพบว่าเราจะแยกเรื่องใดเรื่องหนึ่งออกจากกันไม่ได้เลย
 
 
 
ทุกความคิดที่ถูกถ่ายทอดออกมา, ไม่ใช่แค่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งวัยใฝ่ฝันแต่เพียงเท่านั้น
 
แต่ยังแฝงเร้นไว้ด้วยความละเมียด ละเอียด และหนักแน่น
 
ที่จริงแล้วคนเราอาจไม่จำเป็นต้องมีความรู้ระดับดีเลิศ ความคิดระดับยอดเยี่ยม และความรู้สึกอันละมุนไม
 
ขอแค่ "ทัศนคติที่ดี" ก็คงพอ
 
 
 
 
เพราะเราไม่ได้ต้องการ "ชีวิตที่ดี" เสมอไป.
 
เราต้องการแค่ "ชีวิตที่เหมาะกับเรา"
 
และบางที.
 
มันคงถึงเวลา, ที่ผมต้องเปลี่ยนทัศนคติเสียใหม่แล้ว
 
หากแว่นของคุณเริ่มมีริ้วรอย, อาจถึงเวลาต้องเช็ดมันแล้วล่ะครับ
 
เริ่มด้วยการอ่านบทสัมภาษณ์ชิ้นนี้...
 
 
 
 
 
คุณนิยาม "คุณ" และ "บล็อกของคุณ" ว่าอย่างไร ?
รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนให้คำนิยามยากมาก เพราะความสนใจของเราเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ตามวันวัยที่โตขึ้น
แต่ถ้าเอามุมที่เรารู้สึกกับตัวเองจริงๆ ก็รู้ตัวว่าเป็นคนที่มีสองบุคลิกครับ
ครั้งจะเฮฮาบ้าบอเต็มเหนี่ยวก็ได้ในช่วงอารมณ์หนึ่ง หรือในอีกอารมณ์หนึ่งก็จะนิ่งๆ เฉยๆ เคร่งเครียดเป็นเหมือนกัน
ความเป็นตัวเองแบบนี้ก็เลยส่งมาถึงบล็อกที่มีทั้งโทนสุขโทนเศร้า (บ่อยครั้งจะเป็นไปในแบบหลัง) 
แต่ที่เราเศร้าได้เพราะรู้ว่าความสุขเป็นยังไง
นิยาม สั้นๆ สำหรับบล็อกสีขาวที่ชื่อว่า iamdozenist* ก็คงเป็นบล็อกที่เรียบเรียงตัวอักษรถึง "ชีวิต ความสุข และความฝัน" (ของตัวเราเอง) เป็นหลักครับ
 
 
 
หนัง/หนังสือ/เพลงโปรดของคุณ ?
พวก หนัง หนังสือ เพลง ถ้าจะยกให้อยู่ใน favourite ได้ ก็คงเป็นพวกที่มันกระทบกับใจของเรา หรือรู้สึกได้ว่าชีวิตเรามีส่วนหนึ่งที่เป็นอย่างนั้นอยู่ในตัวสื่อพวกนี้
ภาพยนตร์ ถ้าเอาที่สุดแล้วก็คงเป็น "รักแห่งสยาม" ที่หยิบมาดูทีก็ยังเก็บอะไรใหม่ๆ จากหนังได้ตลอด
ชอบที่เขาไม่ได้เล่าเรื่องราวความรักของวัยรุ่นสมัยนี้เท่านั้น แต่ยังพูดถึงครอบครัว และการหล่อเลี้ยงชีวิตระหว่างกันด้วย
ดูแล้วมันมีความละมุน อบอุ่น และก็มีน้ำตาได้เสมอ 
หนังสือ ยกเล่มที่ชอบที่สุดของปีที่แล้วละกันครับ คือ "อยากให้ลมหนาวหวนมาอีกครั้ง" ของอภิชาต เพชรลีลา
เคยเขียนลงบล็อกไปแล้วเมื่อปีก่อน และเป็นหนังสือที่เอายกมาพูดในคลาสเรียนหลายๆ ครั้งด้วย
เป็นหนังสือที่อยากบอกต่อให้กับคนที่รักหลายๆ คนว่าอ่านเถอะ เพราะเชื่อว่าอ่านจบแล้วจะอยากออกไปใช้ชีวิตในรูปแบบของตัวเอง
หนังสือเล่มนี้ตรงใจเราตรงที่พูดถึงชีวิตของเราในแบบที่อยากเป็น 
ภาพหลังของเมืองเชียงใหม่ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย และการไขว่คว้าตามความฝันของแต่ละคน อ่านแล้วเจ็บและจุกมากครับ
เพลง "คนธรรมดา" ของวง August เหมือนจะนานแล้วนะ แต่ก็ยังเปิดฟังเรื่อยๆ เป็นเพลงหนึ่งที่มีความหมายและมีอิทธิพลกับชีวิตม.ปลายเรามาก 
ยังคงเก็บความหมายและซึมซับความละเอียดอ่อนของเนื้อเพลงได้เรื่อยๆ 
อันที่จริงชอบเพลงของวง August เกือบทุกเพลง เพราะเนื้อเพลงของเขาพูดถึงความจริงของความรักที่ยังไงก็ต้องเจอ
 
 
 
คุณคิดว่าชีวิตมัธยมกับมหา’ลัยต่างกันอย่างไร และคุณชอบช่วงชีวิตไหนมากกว่ากัน ?
มัธยมเป็นช่วงเวลาที่ปล่อยให้เราได้สนุกกับชีวิตวัยรุ่นแบบสุดเหวี่ยง ได้ออกไปทำอะไรมากมาย 
อยากทำอะไรก็ทำ ได้มีชีวิตเฮี้ยวๆ กับเขาบ้างเหมือนกัน (แม้จะไม่มาก)
ที่สำคัญ ชีวิตช่วงนั้นสอนให้เข้าใจความหมายของ "เพื่อนและมิตรภาพ"
และเป็นช่วงที่ความฝันเบ่งบาน ไม่มีขีดจำกัดจริงๆ
ส่วนชีวิตในมหา'ลัย สอนเราให้เติบโตขึ้น ให้เห็นความเป็นจริงของชีวิตมากขึ้น ได้ก้าวเข้าไปลองใช้ชีวิตในโลกจำลองแบบผู้ใหญ่
ได้ รู้ว่าจริงๆ แล้วชีวิตก็ไม่ได้สวยงามขนาดนั้น รู้ว่าสังคมจริงๆ ที่กำลังจะเผชิญออกไปมันมีอะไรหลายอย่างที่เราคงไม่พอใจแน่ๆ แต่เราก็หลีก เลี่ยงไม่ได้
ช่วงมหา'ลัยเป็นช่วงที่ทำให้ได้รู้จักตัวตนจริงๆ ของตัวเองขึ้นนะ ไม่ได้เพ้อฝันแบบวัยมัธยม
พอต้องตัดสินใจว่าชอบชีวิตช่วงไหนมากกว่ากันก็ไม่ลังเลเท่าไหร่
ชีวิตในมหา'ลัยก็สนุกนะ 
แต่ยังคงคิดถึงช่วงหอมหวานของวัยมัธยมอยู่ครับ
 
 
 
ในฐานะที่เกี่ยวข้องโดยตรง คุณคิดว่าปัญหาของการศึกษาไทยในปัจจุบันคืออะไรครับ ?
อาจไม่ใช่ความคิดของเราเองทั้งหมดนะ แต่เป็นความคิดที่ตกตะกอนมาจากวิชาหนึ่งที่กำลังเรียนอยู่
สิ่งที่อาจารย์ยกประเด็นขึ้นมาพูดก็คือ การศึกษาเป็นกระบวนการหนึ่งที่สังคมใช้ขัดเกลาเราให้ออกไปเป็นฟันเฟืองหนึ่งของสังคม
การศึกษาของไทยเป็นแค่ระบบสอน ท่อง แล้วจำไปเขียนตอบในห้องสอบ ก่อนจะลืมไป
เราจบการศึกษาแล้วก็แย่งกันหางานทำ เป็นมนุษย์เงินเดือน รอเกษียณ รอออกจากงาน แล้วค่อยไปใช้ชีวิตบั้นปลาย
ตลอดยี่สิบปีที่เรียนมา การศึกษาก็เลยไม่ได้สอนให้เราเรียนรู้หรือคิดเป็น เพราะสังคมกลัวว่าถ้าเราคิดเป็นแล้วจะอันตรายต่อระเบียบที่เขาวางกันมาไว้ แล้ว
นี่แหละคือความแย่ที่สังคมไทยใส่ให้เรา
สำหรับความรู้สึกส่วนตัว เรารู้สึกว่าการศึกษาเป็นตัวทำลายความฝันของเด็กหลายๆ คนไป
ความฝันวัยเยาว์ที่สวยงามค่อยๆ ถูกจำกัดด้วยคำว่า "ทำไม่ได้หรอก" "จบไปจะเอาอะไรกิน" "เรื่องอย่างนี้ไม่มีเส้นเป็นไม่ได้หรอก" 
มันทำให้ใครหลายคนเลือกทิ้งความฝันนั้นไปกลางทาง แล้วเข้าสู่ระบบทุนนิยมของสังคมต่อไป
เราว่าจริงๆ แล้วชีวิตเลยไม่ใช่แค่การเรียนรู้ในห้องเรียน ไม่ใช่เลย
แต่คือการได้ลองทำอะไรตามที่เราอยากทำจริงๆ อยากเรียนรู้จริงๆ 
มีอิสระมากพอที่จะไม่ต้องนั่งอยู่ในห้องเรียนแล้วรอให้หมดคาบ ตอนนี้นักเรียนไทยก็เป็นอย่างนี้
ตอนนี้เลยรู้สึกแค่ว่า เราแค่อยากเรียนให้จบ จบก็พอ
แล้วจะออกไปเรียนรู้ข้างนอกให้มากๆ แล้วล่ะครับ
 
 
 
รู้สึกอย่างไรเวลาถูกถามว่า ‘เรียนจบแล้วจะไปทำอะไร’ หรือ ‘แล้ววันข้างหน้าจะเอายังไง’ ?
เป็นคำถามแทงใจดำมาก สำหรับเด็กเรียนนิเทศที่ไม่รู้หนทางของตัวเองแน่ชัด
แต่ ตอนที่โดนถาม (ยิ่งช่วงใกล้จบนี่ยิ่งถามบ่อย) ในความรู้สึกก็ไม่ได้รู้สึกอะไร มันเหมือนเป็นคำถามทั่วไปที่ผู้ใหญ่ถามกับเด็กสมัยนี้
บางทีเขาก็อาจไม่ได้อยากรู้จริงๆ ก็ได้
เวลาที่ถูกถาม ก็เลยได้แค่หัวเราะไป บอกว่าแค่เลือกเรียนนิเทศก็ไม่มีงานทำตั้งแต่แรกแล้ว เป็นคำตอบขำๆ
สำหรับเรา เรามีคำตอบให้ตัวเองนะว่าอยากทำอะไร
แค่มันไม่ใช่คำตอบที่คนรอบข้างพอใจเท่าไหร่ เลยเลี่ยงจะไม่ตอบไปดีกว่า
 
 
 
งานเขียนของคุณค่อนข้างเป็นไปในเชิงบวก ชีวิตจริงคุณเป็นคนมองโลกในแง่บวกหรือเปล่า ?
เรียกว่ากำลัง "พยายาม" มองโลกในแง่บวกละกันครับ
ถ้าลองสังเกตดู ระยะหลังๆ เราจะเขียนคำว่า "เมื่อเติบโตขึ้น" บ่อยๆ
รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ว่า ยิ่งเติบโตก็ยิ่งรู้ว่าชีวิตไม่ได้สวยงามอย่างที่เคยคิดตอนเด็กๆ 
การที่จะใช้ชีวิตตอนนี้อย่างมีความสุข การมองโลกในแง่บวกก็เลยเป็นสิ่งสำคัญ
แต่ต้องไม่บวกจนกลายเป็นคำว่า "โลกสวย" เพราะนั่นหมายถึงเรามองโลกด้านเดียว
บ่อยครั้งในงานเขียนที่เป็นเชิงบวก ก็ไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นทั้งหมดหรอกครับ
แต่เป็นการฝึกที่จะบอกตัวเองไม่ให้จมปลักอยู่กับความดราม่าของชีวิต (เพราะเคยผ่านช่วงเวลาแบบนั้นมาแล้ว)
ตัวเราจริงๆ ก็ยังเป็นคนที่เสพดราม่า ชอบความเศร้า มองอะไรร้ายๆ อยู่บ้าง
แต่ก็ค่อยๆ ให้ตัวเองเรียนรู้ไปว่าชีวิตที่ดีเป็นยังไง
ชีวิตที่ดีตอนนี้น่าจะปรุงให้มีทั้งรสชาติของความหวานและความขมนะ
 
 
 
คุณว่าอะไรสำคัญกว่ากันครับ ระหว่างความคิด กับ ความรู้สึก ?
สำหรับเรา เราเป็นคนให้ความสำคัญกับ "ความรู้สึก" มากๆ จนบางครั้งก็ไม่ได้ใช้ความคิดเลย 
เรื่องบางเรื่องรู้สึกว่าใช้ความรู้สึกตอบก็พอแล้ว
ถ้ารู้สึกว่ามันใช่ก็คือใช่ ถ้ารู้สึกว่าไม่ก็คือไม่
เพราะเวลาที่เอาความคิดมาใส่เป็นปัจจัยหนึ่ง มันอาจทำให้เราพลาดโอกาสดีดีอะไรไปตั้งหลายอย่าง
เป็นคนใช้ความรู้สึกเป็นใหญ่มากๆ ครับ
แต่ว่าเคยมีผู้ใหญ่คนหนึ่งบอกไว้ว่า ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่พอดีทั้งเหตุผลและความรู้สึก
เพราะเรื่องบางเรื่องเราใช้แค่ความรู้สึกตอบไม่ได้เหมือนกัน
ความรู้สึกมันอาจเป็นแค่เราคิดเฉพาะในส่วนของเรา
ความคิดจะทำให้เราคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นด้วย
 
 
 
คิดว่าอีก 20 ปีถัดจากนี้ คุณจะไปอยู่ที่ไหน และทำอะไรอยู่ ?
20 ปีข้างหน้าก็อายุ 40 แล้ว ตอนนั้นน่าจะตอบตัวเองได้แล้วล่ะครับว่าชีวิตคืออะไร
และน่าจะถึงเวลาแล้วที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างที่วาดไว้ (อาจจะก่อนหน้า 40 ก็ได้)
ถ้าอิงจากความคิดตอนนี้ คงไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ แล้วล่ะ
อาจจะเป็นเชียงใหม่ หรือต่างจังหวัดสักที่ ตอนนี้กำลังตามหาสถานที่ของตัวเองอยู่ครับ
อาจจะกำลังมีความสุขกับธุรกิจเล็กๆ สักอย่างที่เป็นของตัวเอง
มีบ้านเล็กๆ อยู่ที่แห่งนั้น อาจจะอยู่คนเดียวก็ได้
เป็นคนแก่ที่ปั่นจักรยานไปรอบๆ เมือง และยังเรียนรู้การใช้ชีวิตอยู่เรื่อยๆ 
 
 
 
มีคำถามอะไรที่คุณยังสงสัย และยังคงหาคำตอบไม่ได้ ?
คำถามนี้ยากที่สุดเลยครับ เพราะคำถามที่ยังสงสัยก็เหมือนจะไม่มีเท่าไหร่ หรือเป็นเพราะว่าเราไม่เคยสงสัยนะ
ตอนนี้กำลังตั้งคำถามสัมภาษณ์คนคนหนึ่งเหมือนกัน มีคำถามที่ชอบอยู่ที่ถามว่า "ทำยังไงให้ใช้ชีวิตเป็น" 
คำถามนี้ เราน่าจะยังให้คำตอบที่ดีไม่ได้อยู่นะ
 
 
 
ความสุขในวันนี้ของคุณคืออะไร ?
การได้ตื่นมาทุกเช้าแล้วรู้ว่าเรายังหายใจอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ที่จะได้เรียนรู้อะไรอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้รู้จัก ไม่ได้สัมผัส
การ ได้รู้จักผู้คนมากมายทั้งที่เคยอยู่ด้วยกัน ยังอยู่ด้วยกัน จะอยู่ด้วยกัน และอีกหลายคนที่จะเข้ามาเติมเต็มชีวิตให้แก่กัน สิ่งนี้เป็นสิ่งที่วิเศษมากจริงๆ 
และการได้อ่านหนังสือดีดี ฟังเพลงเพราะๆ ดูหนังดูละครที่อยากดู ได้ออกเดินทางไปยังสถานที่แปลกใหม่ และได้ลองทำอะไรหลายอย่างที่อยากทำ
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปครับ
 
 
 
 
11 Comments

เพราะบนท้องฟ้ามีบทกวี

posted on 27 Dec 2011 10:14 by thelastquestion  in questionblog

ผมอ่านบล็อก [[FunGi]] มานานพอสมควรเหมือนกัน

แรกอ่านรู้สึกว่าน่าสนใจ ทั้งความคิดและคำที่คิด

ในสายตาฉัน

นอกจากจะมีสีเทาบนท้องฟ้า

ฉันยังแอบเห็นบางหยดน้ำตาในก้อนเมฆ

 

บล็อกของ [[FunGi]] มักจะมีการเรียงร้อยถ้อยคำ

ถ้อยคำที่ถูกประดิษฐ์คิดค้นมาเป็นอย่างดี แต่กลับไม่รู้สึกว่านั่นคือการประดิษฐ์

มันเป็นธรรมชาติ

ทั้งคำ ตัวอักษร ความหมายที่สื่อนัยออกมา

ฉันมองฟ้าแล้วก็คิดว่า สิ่งที่คิดว่าไม่ร้ายแรงเป็นสาเหตุให้ป่วยไข้ได้

ไม่เคยมองฟ้าในแง่ร้ายเลยจริงๆ แต่เอาเถอะ ฉันเชื่อว่าอาการเศร้าซึมที่กำลังเป็น เกิดจากฝนตกติดต่อกันแน่ๆ

ฝนแปดแดดสี่ และโรคซึมเศร้าจากการขาดแดดมีผลต่อกันอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่หากฝนช่วงนี้ผ่านไป แล้วฉันยังคงเศร้าซึมอีกล่ะก็ คงจะไปมองหาผู้ต้องหารายอื่น 

ทั้งๆที่รู้แก่ใจ แต่ก็เฉไฉไปโทษฝนโทษฟ้า 

ถ้าพรุ่งนี้แดดจัดและฟ้าเปิดอีกครั้ง อีกสักพักฉันคงไปกล่าวโทษกับ....ความคิดถึง

 

 

แรกเริ่มผมอ่านแค่ผ่านตา

ตอนนี้ผมอ่านเพื่อให้ผ่านไปถึงใจ

ตอนนี้กำลังนั่งมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง

ก่อนจะย้อนไปยังคำถามเดิมๆว่าชีวิตที่ดำเนินผ่านมาสักพักนี้ มีอะไรติดตัวมาบ้าง

เท่าที่ความทรงจำที่แปลกประหลาดของตัวเองจะพอหาคำตอบได้

ก็พบว่าตัวเองเป็นคนไม่ใส่ใจเลย ไม่ใส่ใจในอดีต และไม่ใส่ใจในอนาคต

มันดีที่ยังใช้ชีวิตในทุกขณะปัจจุบันได้

แต่ก็เหมือนกันที่พยายามที่จะย้อนไปคิดว่าเมื่อครู่ วินาทีที่ผ่านมาเมื่อครู่ คืออะไร

คล้ายวิญญาณข้างในตัวคอยแต่จะย้อนเวลาไปวินาทีที่ผ่านมาทุกครั้ง

 

ใช่,

ตัวอักษร มีหลายคนที่ใช้มันสื่อความหมายได้ 
 
แต่, มีเพียงไม่กี่คน 
 
ที่ใช้มันสือความรู้สึกได้
 
อาจเพราะกระดาษสร้างหลักฐานที่ยืนยันความรู้สึกที่เคยปรากฎ
 
เลยทำให้กลิ่นกระดาษถูกจดจำในฐานะขณะความรู้สึกกำลังกรุ่น
 
กำลังคิดถึง กำลังรัก และกำลังโรแมนติก....

 

ในคำในถ้อย มีบางอย่างแฝงเร้นอยู่

หากคุณยังไม่สังเกตเห็น

ลองพิจารณาอีกทีสิครับ

 

บางที คุณอาจจะเห็น

ไม่เฉพาะท้องฟ้าหรอก, ที่มีบทกวี 

 

คุณนิยาม "คุณ" และ "บล็อกของคุณ" ว่าอย่างไร ?
หลายครั้งที่ชอบให้คนอื่นมองตัวเองว่าเป็น”เด็กผู้หญิงที่ยิ้มเก่ง”ค่ะ
คิดว่าคำนิยามที่จะพอให้นึกถึงตัวเองได้ น่าจะเป็น”คำ”ที่อ่านแล้วอารมณ์ดี อุ่น นุ่ม คงคล้ายอากาศตอนเช้าที่มีกลิ่นกาแฟ ส่วนบล็อกก็คงคล้ายๆกันค่ะ แต่อาจจะแต้มสีเทาหนักมือไปนิด อารมณ์ของข้อความในบล็อกเลยดูจะเทาหม่น ข้อความในบล็อกจะคล้ายๆพยากรณ์อากาศค่ะ เรื่องท้องฟ้า อากาศ สี แสง สนามหญ้า ดูจะถูกพูดถึงบ่อยสุด รวมทั้ง“ความ”ทั้งหลาย ถูกยกมาคุยกันบ่อยๆ ความสุข ความเศร้า ความโน้น ความนี้ :)



หนัง/หนังสือ/เพลงโปรดของคุณ ?
ความชอบเกิดขึ้นง่ายค่ะ แต่ความโปรดปรานอาจจะต้องใช้เวลาเข้ามาเกี่ยว
ส่วนใหญ่ฐามักชอบทุกอย่างแรกพบนะคะ เพลง หนัง หนังสือทุกเล่มที่ผ่านตามีแง่งามของมันอยู่ เสมอแหละ ทั้งหมดสร้างความประทับใจในระยะสั้นได้
แต่เรื่องที่ทำให้นึกถึงในขณะที่ใช้ชีวิต ในขณะที่มีความเชื่อมโยงถึง นั้นแหละถึงจะเรียกว่าเรื่องโปรด
ฐาเป็นคนที่ฮัมเพลงลูกกรุงค่ะ เป็นคนที่เลือกหนังสือจากประโยดที่ชอบ และดูหนังจากการดูหนังตัวอย่าง
คุณรู้จักเพลง”ค่ำแล้วในฤดูหนาว”ไหมคะ ลองหาฟังดูนะ หนังสือเรื่องคาฟกา วิฬาร์ นากาตะเป็นหนังสือเล่มยักษ์ที่วางไม่ลง และฉากคุยกันของคู่รักในเรื่อง Wonderful Town ของคุณอาทิตย์ อัสสรัตน์ เชื่อว่าถ้าคุณได้ดูคงจะหลงรักเหมือนกัน 

 
 
เห็นอัพเดทบ่อย ๆ ทั้งคู่ คุณชอบอะไรมากกว่ากัน เฟซบุ๊ค หรือเอ็กซ์ทีน ?
Facebook เหมือนห้องรับแขกค่ะ ส่วน exteen เหมือนห้องนอน
ถามว่าชอบอะไรมากกว่า น่าจะอยู่ที่ว่าตอนนั้นอยากนั่งนิ่งๆ หรืออยากมองเรื่องผู้คนรอบบ้าน เพียงแต่ช่วงนี้แวะไปนอนห้องรับแขกบ่อยไปนิดนึง ^^
 
 

คุณมักจะเล่นกับคำและภาษาบ่อย ๆ แต่กลับเรียนบัญชี แท้จริงแล้วคุณชอบอะไรมากกว่า และอะไรคือความแตกต่างกันระหว่างศาสตร์สองแขนงนี้ครับ ?
ตัวเลขกับภาษาล้วนเป็นสัญลักษณ์ค่ะ อยู่ที่ว่าเราใช้ประโยชน์อะไรจากมัน
ฐาใช้”คำ”มาทำให้อารมณ์ดีคงที่สม่ำเสมอ และคงจะใช้ตัวเลขในการตัดสินใจอะไรหลายๆอย่าง
คุณ”คำ”ดูจะเป็นมิตรมากกว่าค่ะ เลยเล่นกับเค้าได้บ่อยๆ ส่วนคุณ”ตัวเลข”ท่าทางเป็นการเป็นงานมากไป เลยทำได้แค่ปรึกษากับเค้าในเวลาเรียนเวลางาน
ถึงงั้นงี้ก็เถอะ นั้นสิคะ ทำไมถึงมาเรียนบัญชี ฮ่าๆ

 
 
คุณว่าเราโชคดีหรือโชคร้าย ที่เกิดมาเป็นมนุษย์บนโลกใบนี้ ?
ถ้าคุณมองว่าโชคดี คุณก็จะโชคดีค่ะ :)
 
 

อะไรสำคัญกว่ากัน ระหว่าง 'คำ' กับ 'ทำ' ?
สำคัญที่ว่า ทำที่อยากคำ เอ๊ย!!!
คำที่อยากทำ เอ๊ย!!!
ทำที่อยากทำ เอ๊ย!!! ถูกแล้ว
สำคัญว่า”คำ”ที่ผุดขึ้นมาในใจ คุณได้”ทำ”อย่างที่คำบอกหรือเปล่า คิดให้เป็นคำ แล้วลงมือทำ สำคัญสุดค่ะ
 
 
 
น้ำท่วมครั้งที่ผ่านมา คุณได้เรียนรู้อะไรจากมันบ้าง ?
น้ำท่วมครั้งที่ผ่านมา ทำให้รู้ว่าไปที่ไหนน้ำก็ท่วมได้
หลังจากหนีน้ำท่วมจากกรุงเทพ ไปภาคใต้ อยู่ที่ใต้ได้ไม่กี่วัน น้ำก็ท่วมภาคใต้ น่านะ เรื่องธรรมดา ^^

 



ในหนังสือ 'กระต่ายที่ไม่ได้ยืนบนดวงจันทร์' คุณเขียนถึงการทำความดีของมนุษย์เรา คุณให้คำจำกัดความ 'ความดี' ว่าอย่างไร เป็นเหมือนตัวละครของคุณตอนท้ายเรื่องหรือเปล่าครับ ?
ความดีเป็นเรื่องของมุมมองและการตัดสินใจค่ะ ความดีของคนในแต่ละสถานที่ แต่ละการเลี้ยงดูมักจะแตกต่างกัน บรรทัดฐานการตัดสินผิดถูกของคนเรา ไม่เท่ากัน
หากจะตัดสินว่าคนนั้นทำดีแล้วจากมุมมองของเราก็ทำได้ค่ะ แต่ก็เช่นเดียวกันที่จะไปตัดสินคนอื่นว่ากระทำความผิดตามบรรทัดฐานของเราก็ทำไม่ได้เช่นกัน
มันเป็นเรื่องของสถิติการลงความเห็นว่าถูกหรือผิด เรื่องของคนหมู่มาก และเรื่องของการเห็นอกเห็นใจ
เรื่องสั้นในหนังสือกระต่ายที่ไม่ได้ยืนบนดวงจันทร์ เกิดจากมุมมองความคิดของความดีที่เกิดจากคนหมู่มากลากไป อาจจะเท่านั้นที่เป็นประเด็น
สำหรับฐาแล้วบรรทัดฐานความดีอยู่ในพื้นฐานของความสุขค่ะ ทำความดีแล้วมีความสุข การทำเรื่องที่มีความสุขเป็นเรื่องที่ดี อาจจะเท่านั้น และแน่นอนค่ะฐาเรียกมันว่า”เรื่องที่ดี” ไม่ใช่ความดี

 
 
ให้เปรียบชีวิตกับอะไรสักอย่าง คุณว่าชีวิตคืออะไร
ชีวิตอาจจะเป็นช่วงของเส้นตรงที่ขีดด้วยดินสอ เรามีชีวิตได้เพียงช่วงเดียวเท่านั้น ไม่มีที่มามาก่อน และเมื่อสิ้นสุดก็ไม่มีทางจะไปต่อ เหลือเพียงการทิ้งร่อยรองให้ระลึกถึง ร่องรอยที่คล้ายจะเกิดจากการลบด้วยยางลบ จางจนคล้ายจะมองไม่เห็น แต่ไม่จางพอที่จะละเลยเมื่อมอง มองแล้วมีแต่คิดถึงและคิดถึง
 
 
 
มีคำถามอะไรที่คุณยังสงสัย และยังคงหาคำตอบไม่ได้ ?
ฮ่าๆ ฐาเป็นเด็กช่างสงสัยค่ะ แต่ไม่ใช่เด็กขยันพอที่จะหาคำตอบให้ตัวเอง สงสัยมากมายจนบางทีก็ลืมไปว่าสงสัยอะไร นั้นแหละค่ะ ตอนนี้สงสัยว่าสงสัยอะไร และนั่งนิ่งไม่หาคำตอบสักที :)

 



ความสุขในวันนี้ของคุณคืออะไร ?
ความสุขวันนี้มาจากเมื่อวานที่ได้ออกไปทานข้าวกับคนที่อยากทานด้วยและเดินเลือกของในซุปเปอร์เพื่อมาทำกับข้าวทานคนเดียว
ความสุขวันนี้เลยหอมกรุ่นกลิ่นข้าวหุงสุกใหม่ และแซมด้วยกลิ่นผ้าที่ซักแล้วแขวนกางแดดจ้า การได้มีเวลาว่างเพื่อมาจัดการเรื่องชีวิตประจำวันให้เดินช้าๆ ดูจะเป็นความสุขของวันนี้ค่ะ คุณล่ะคะ วันนี้มีความสุขดีไหมนะ ^^

 

16 Comments

ออริจินอลมีจริงไหม ?

posted on 17 Sep 2011 20:52 by thelastquestion  in question
แทบทุกครั้งที่ผมคิดอะไรที่แปลกใหม่
 
ผมมักค้นพบในภายหลังว่า สิ่งที่ผมว่าใหม่นั้น. แท้จริงแล้วมีผู้ทำมาก่อนทั้งสิ้น.
 
การกระทำของผม เป็นเพียงการเปลี่ยน ปรับ ดัด แปลง
 
หรือบางทีก็เหมือนกับของเก่าทุกกระเบียดนิ้ว.
 
 
 
หลายเรื่องที่คิดออก หลายเรื่องที่ค้นพบ.
 
ล้วนแต่มีผู้คิดผู้พบมาก่อนหน้า.
 
ในหนัง certified copy มีการถกเถียงถึงประเด็นนี้อยู่พอสมควร.
 
โดยเฉพาะประเด็นที่ว่า. ของที่มาทีหลัง. คุณค่าของมันจะหายไปไหม. เมื่อมีผู้มาก่อน.
 
 
 
ออริจินอลมีจริงไหม ?
 
ทุกสิ่งเป็นออริจินอล ? หรือแท้จริงแล้วทุกสิ่งเป็นเพียงการแปรปรับเปลี่ยนแปลง
 
บิ๊กแบง เป็นออริจินอลไหม ? จอห์น เล็นนอนล่ะ ? แรงขับทางเพศ ? สิ่งเหล่านี้ใช่ออริจินอลไหม ?
 
บล็อกนี้ล่ะ ? บล็อกคุณล่ะ ? อะไรคือออริจินอล ?
 
 
 
บางทีเรื่องนี้อาจไม่มีคำตอบ
 
เพราะคำตอบมันอยู่ในคำถาม ?
 
คุณคิดว่าอย่างไรครับ ?
8 Comments

เพราะเป้าหมายมีไว้ให้ไปถึง.

posted on 03 Sep 2011 20:13 by thelastquestion  in questionblog
 
 

บางครั้งคนเราเมื่อพบกับเรื่องแย่ๆของชีวิตแล้วอยากจะเกิดใหม่ แต่จะเกิดใหม่ก็คงต้องตายเสียก่อน ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตายเมื่อไหร่ ตายแล้วจะเกิดใหม่เป็นตัวอะไรก็ไม่ทราบ แล้วคงจะจำไอ้เรื่องแย่ๆของชาติที่แล้วไม่ได้เลย ซึ่งถ้าเกิดมาเป็นคนแบบเดิมอีกก็คงโดนซ้ำอีก

แต่ถ้ามองในมุมกลับ ตอนนี้เราก็รู้ว่าไอ้เรื่องแย่ๆของชีวิตมันคืออะไร รู้แล้วว่าเราเกิดมาเป็นเรา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่อีกนานเท่าไหร่ แล้วทำไมเราไม่พยายามเปลี่ยนแปลงไอ้เรื่องแย่ๆชีวิตแย่ๆนั่นไม่ให้มันซ้ำเราได้อีกซะตอนนี้ จะรอจนตายแล้วเกิดใหม่ชาติหน้าทำไม?

วันนี้ผมอายุ 40 ปี 7 เดือน 8 วัน ไม่ต้องมีพิธีรีตอง ขอเกิดใหม่ในวันนี้ชาตินี้เลยแล้วกัน

บทความแรกในบล็อกของ 40reborn เขียนไว้อย่างนั้น.
 
หลังจากอ่านไปหลายบทหลายตอน. ผมพบว่า.
 
นี่เป็นการเกิดใหม่ที่คุ้มค่า
 
 
 
คนขี้เซาเขย่าแรงๆยังตื่น คนตายเขย่ายังไงก็ไม่ฟื้น คนเขลาตายไปแล้วยังไม่รู้ตัว (จาก "คนตายเขย่ายังไงก็ไม่ฟื้น")
 
บทความหลายตอน กระตุกกระตุ้นเร้าความสนใจได้ตั้งแต่ชื่อเรื่อง
 
มากกว่านั้นอีกหลายเท่าตัว. เมื่อคลิกอ่านเนื้อความภายใน.
 
ด้วยความคิดอ่าน ด้วยประสบการณ์. สะท้อนมุมมองอันลุ่มลึกของผู้เขียน
 
อย่าหยุดหา หาให้พบและลงมือทำโดยเร็ว ไม่ว่าสิ่งนั้นมันทำเงินให้คุณหรือไม่
 
ขอให้ถือซะว่าการลงมือทำสิ่งที่ตัวเองชอบและถนัด แต่ไม่ได้เงินตอบแทน (และอาจจะต้องเสียเงินด้วย)
 
เป็นการทำการกุศลให้กับตนเอง เพราะสิ่งที่ได้รับตอบแทนนั่นคือความสุข
 
แต่ไม่แน่การทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและถนัดด้วย มักจะทำได้ดีกว่างานอื่นๆซึ่งอาจจะนำรายได้อันเป็นกอบเป็นกำมาให้ในภายภาคหน้าก็เป็นได้ (จาก "คุณกำลังค้นหาตัวเองอยู่ใช่ไหม?")
 
 
 
ผมชอบ slogan ที่ว่า "เป้าหมายมีไว้พุ่งชน" ฟังดูมุ่งมั่นดุดัน (สมกับตัวสินค้าดี)
 
แต่บางครั้งการพุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างไม่ลืมหูลืมตาก็อาจจะทำให้พลาดได้
 
เป้าหมายที่สูงๆมักจะไม่เป็นเป้านิ่ง เป้าหมายที่สวยๆมักจะเป็นเป้าลวง
 
ปีนี้ผมเริ่มตั้งเป้าหมายสำคัญๆแล้ว ชีวิตก็คงไม่ง่ายอีกต่อไป
 
ทุกขณะที่เวลายังผ่านไปเรื่อยๆด้วยความเร็วเท่าเดิม ผมจะเข้าใกล้เป้าหมายของผมให้มากขึ้น
 
เพราะเป้าหมายไม่ได้มีไว้ให้มองดูอยู่ห่างๆ "เป้าหมายมีไว้ให้ไปถึง" (จาก "เป้าหมายมีไว้ให้ไปถึง")

 
นี่เป็นอีกบล็อกที่ผมแนะนำ.
 
แต่หากคุณเข้าไปอ่านแล้ว. ยังคงไม่เข้าใจ.
 
ลองฟังคำเขาดูหน่อยไหมครับ ?
 
 
 
คุณนิยาม "คุณ" และ "บล็อกของคุณ" ว่าอย่างไร ?
ตอนวัยรุ่นแม่เรียกผมว่า “คนขวางโลก” ซึ่งมาจากความคิดของผมที่ดูจะเป็นตัวของตัวเองมากไปสักหน่อย
เวลาผ่านไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีความอิสระทางความคิด ก็เท่านั้นเอง
บล็อกของผมเป็นตัวสะท้อนความเป็นผมในช่วงเวลานั้นๆ
ซึ่งนับตั้งแต่เปิดบล็อกจนถึงปัจจุบันข้อเขียนของผมจะพยายามจุดประกายผู้อ่านให้เห็นถึงคุณค่าของชีวิต ขณะที่ผมเองก็มองหาคุณค่าให้กับชีวิตของตัวเองเช่นกัน
 

หนัง/หนังสือ/เพลงโปรดของคุณ ?
ความโปรดของผมเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ผมไม่ค่อยยึดติดกับอะไรเพียงอย่างเดียว
ผมมีซีดีเพลงแผ่นแท้เกือบห้าร้อยแผ่น มีทุกแนวเพลง ทั้งเก่าใหม่ ไทยเทศ ซื้อก็เพราะโปรด
แต่ตอนนี้เพลงที่ผมมีอยู่เกินครึ่งผมก็ไม่โปรดมันสักเท่าไหร่หรือไม่ก็เบื่อ ผมมักจะหาเพลงใหม่ๆฟังไปเรื่อยๆ
ถ้าจะถามว่าตอนนี้โปรดอะไรอยู่ก็น่าจะเป็น One/Depapepe, Al-George/Ganesha หรือ หน่วง/Room39 ประมาณนี้
ส่วนหนัง/หนังสือก็เหมือนกัน ผมโปรดมันตามอารมณ์
แต่ถ้าจะเอ่ยชื่อพ็อกเก็ตบุ๊กเล่มแรกๆที่ผมโปรดก็น่าจะเป็น “ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว” ของ Masanobu Fukuoka ผมอ่านมันตอนเรียนมหาวิทยาลัยซึ่งมันก็ค่อนข้างลงตัวพอดีกับผมในช่วงนั้น
ส่วนหนังยิ่งพูดยาก เอาเป็นเรื่องแรกที่โปรดสมัยผมยังเรียนประถมอยู่เป็นเรื่องของเด็กดำที่ปกป้องเด็กขาวที่สุขภาพอ่อนแอทั้งๆที่ตัวเองก็ถูกสังคมรังเกียจ สำหรับผมตอนนั้นมันดราม่าครบทั้งเรื่องเหยียดผิว มิตรภาพ ความเสียสละ ผมดูแล้วร้องไห้นะ หนังชื่ออมยิ้มหรืออะไรนี่แหละ ผมว่าเขาน่าจะนำมาสร้างใหม่ด้วยนะ งานนี้ต้องรบกวนคุณเก้ช่วยแนะนำด้วยครับ
 

ช่วงอายุ 40 มีผลดีผลเสียอย่างไรในความคิดของคุณ, และทุกวันนี้ แรงขับเคลื่อนหรือแรงบันดาลใจในชีวิตคุณมาจากไหน ?
ช่วงอายุไม่ได้ให้ผลดีผลดีผลเสียอะไรชัดเจน เวลาที่เปลี่ยนไปก็แค่ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป
แต่ละคนก็ต่างมีพื้นฐานปัจจัยที่แตกต่างกันอยู่แล้ว ซึ่งไม่เกี่ยวกับอายุเลย
ยกตัวอย่างเช่น ผมมีความรู้ด้านการแพทย์น้อยกว่าคุณหมอจบใหม่แน่ๆ
หรือร่างกายวัย 40 ของผมอาจจะดีกว่าคนป่วยวัยยี่สิบก็เป็นได้
ดังนั้นผมคิดว่าไม่ว่าเราอยู่ในช่วงอายุใดก็ตามเราควรจะใช้สิ่งที่เรามีอยู่ในตอนนั้นให้ดีที่สุดเหมาะสมกับสถานการณ์ที่สุด ทุกวันนี้แรงขับเคลื่อนของผมมาจากความสุขส่วนแรงบันดาลใจก็มาจากความดี ความสุขทำให้ผมมีพลังที่จะเดินต่อไปและความดีทำให้ผมรู้ว่าจะเลือกเดินทางใด
 

โลกยุคนี้เปลี่ยนไปไวมาก, คุณเห็นว่าในปัจจุบัน มีอะไรที่เป็นเรื่องเข้าท่าหรือถูกต้องบ้างไหม, และอะไรที่คุณคิดว่ามันผิดพลาดและไม่เหมาะควร ?
โลกยุคนี้เปลี่ยนไปไวมาก เพราะผู้คนได้รับข้อมูลข่าวสารได้เร็วขึ้น
สิ่งที่เข้าท่าก็คือเราสามารถเข้าถึงข้อมูลข่าวสารได้จากทุกที่ เพราะการติดต่อสื่อสารและสื่อต่างๆมีประสิทธิภาพสูงมาก เมื่อการสื่อสารสามารถเข้าถึงผู้คนทุกคน สื่อส่วนใหญ่เลยถูกใช้เป็นเครื่องมือในการสร้างอิทธิพลครอบงำซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะควร
ปัจจุบันการผลิตสื่อให้มีชัยเหนือคู่แข่งโดยการเข้าครอบงำผู้คนได้อย่างแยบยลกลับกลายเป็นเรื่องที่ถูกยกย่อง ความคุ้นเคยในการรับสื่อแบบครอบงำที่ถูกปรุงแต่งมาอย่างดีทำให้ผู้คนในยุคนี้ขาดการวินิจฉัย หมดความสามารถในการแยกแยะข้อเท็จจริง และเชื่อตามในสิ่งที่นำเสนอให้ในที่สุด
ผมยังอยากให้ผู้คนเข้าใจความหมายที่ถูกต้องของวิจารณญาณ ไม่ใช่เหลือเพียง “เชื่อ” หรือ “ไม่เชื่อ”
 

คุณพูดเรื่องเป้าหมายและความตั้งใจในชีวิตอยู่บ่อยครั้ง, สองอย่างนี้ คุณคิดว่าอะไรสำคัญกว่ากัน – เป้าหมาย หรือ ความตั้งใจ ?
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่ากัน ถ้าขาดอย่างใดไป อีกอย่างหนึ่งก็จะหมดความหมายทันที มันเหมือนกับแม่กุญแจกับลูกกุญแจ ถ้าขาดสิ่งไหนไปคุณก็คงจะทิ้งอีกสิ่งนึง แต่ถ้ามีครบมันถึงจะใช้งานได้
 

ช่วงหลัง, บล็อกคุณมีเนื้อหาเอนเอียงไปทาง “เรื่องแต่ง” มากกว่าเรื่องจริง, มันเป็นเพียงอารมณ์อยากเขียนเพียงชั่วครู่ หรือว่าคุณค้นพบแล้วว่าตนเองถนัดกับการเขียนลักษณะนี้ ?
มันเป็นอารมณ์อยากเขียนเพียงชั่วครู่ที่ผมค้นพบว่าตนเองถนัดกับการเขียนลักษณะนี้ :D
มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ อีกอย่างนึงคือผมคิดว่าเรื่องสั้นๆแต่งให้มันสนุกๆมันย่อยง่าย ผมสามารถสื่อสารกับคนอ่านได้แบบไม่น่าเบื่อ แต่พอถึงจุดนึงผมคงจะเปลี่ยนไปสร้างเนื้อหาแบบอื่นดูบ้าง
 

การ ‘ลาออกจากการเป็นมนุษย์เงินเดือน’ คงถือได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยนอีกครั้งในชีวิตของคุณ, คุณได้เรียนรู้อะไรบ้างหลังจากการลาออกครั้งนั้น ได้ ‘ใช้เวลาอย่างมีคุณค่า’ ตามที่คุณตั้งใจไว้หรือเปล่า ?
ผมเคยลาออกมาหลายครั้งแต่ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้าย เพราะผมรู้สึกสบายใจที่ไม่ต้องเป็นลูกจ้างใครแม้ว่าตอนนี้ผมทำเงินได้น้อยกว่าเมื่อก่อนก็ตาม นั่นทำให้ผมเรียนรู้ที่จะใช้เงินอย่างระมัดระวังมากขึ้น และต้องหาให้มากขึ้นด้วย
ผมต้องยอมรับว่าผมไม่ได้ใช้เวลาอย่างมีคุณค่าตามที่ผมตั้งใจไว้ ซึ่งในตอนนั้นผมมองในแง่ของการทำกิจกรรมเพื่อสังคมและทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำอีกหลายอย่าง แต่ช่วงสามเดือนที่ผมลาออกมาผมใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับงานและครอบครัว นั่นก็กินเวลาทั้งหมดของผมไปแล้วซึ่งก็ถือว่ามีคุณค่ามากสำหรับผมเช่นกัน
 

คุณว่าตนเองตอนอายุสัก 60 จะเป็นอย่างไร, จะ ‘เกิดใหม่’ อีกไหม ?
ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยคิดถึงเรื่องในอนาคต ตอนนี้ผมพยายามจินตนาการแต่มันก็ไกลเกินไปที่จะเห็นภาพ ผมหวังว่าเวลานั้นผมคงแข็งแรงและมีความสุขดี
 

มีคำถามอะไรที่คุณยังสงสัย และยังคงหาคำตอบไม่ได้ ?
ผมดูเหมือนเป็นคนช่างคิดช่างสงสัย แต่ผมมักใช้ความคิดตอนทำงานหรือพูดคุยถกประเด็นเสียมากกว่า เมื่อจบแล้วก็จบไปไม่ค่อยมีอะไรค้างคา ที่พูดมายืดยาวก็แค่อยากจะบอกว่าตามธรรมดาผมไม่ค่อยจะสงสัยอะไรมากมาย
 

ความสุขในวันนี้ของคุณคืออะไร ?
ประโยคหนึ่งในเพลง “ทะเลใจ” ของคาราบาวร้องว่า “ฉันเรียนรู้เพื่ออยู่เพียงตัวและจิตใจ เป็นมิตรแท้ที่ดีต่อกัน” คงจะแค่นั้นครับ
 

22 Comments

อ่านระหว่างบรรทัด

posted on 20 Aug 2011 22:24 by thelastquestion  in questionblog
 
 
 
กลางดึกคืนหนึ่งของปีที่แล้ว.
 
สายตาผมกวาดไปตามหน้าจอของเว็บไซต์ exteen.com
 
ในฐานะของคนที่เริ่มหัดเขียน. ผมพยายามเรียนรู้และทำความเข้าใจ.
 
จนไปเจอกับบทความหนึ่ง.
 
 
 
เพียงคลิกเข้าไปดู. สายตาผมก็จดจ้องอยู่กับตัวอักษรเบื้องหน้า.
 
อย่างถอนตัวไม่ขึ้น. บทความแล้วบทความเล่าซึมซับเข้าสู่การรับรู้.
 
เขาเรียกตนเองว่า "บรรทัดที่สิบเอ็ด"
 
 
 
นอกจากความตั้งใจในการเขียนที่มีพลังจนสัมผัสได้แล้ว. ดูเหมือนว่าฝีมือลีลาการใช้ภาษาของเขายังเพลิดเพลินสนานสนุก. จนอยากลุกไปหาหนังสือเล่มที่เขาเขียนถึงมาอ่าน
 
เจ้าชายน้อย เป็นหนังสือเล่มเล็กๆที่ต้องค่อยๆอ่าน

ถ้าคุณเร่งรีบคุณก็อาจจะข้ามความสุนทรีย์ เล็กๆน้อยๆ

ที่ไม่ใช่เพียงเนื้อหา ภาษา แต่รวมไปถึงรูปภาพต่างๆ ที่มีรูปสวยๆน่ารักๆมากมาย (ถูกนำมาทำเป็นสินค้าต่างๆเพื่อเก็บเป็น collection)
 
ลองอ่านดูครับ เพียงเจอรูปและเนื้อหาในหน้า 2-3

ก็จะแอบหลงรักแล้วหละครับ

แล้วจะเข้าใจว่าผมจะสะสมภาษาต่างๆไปทำไมทั้งๆที่อ่านไม่ออก
 
จาก "The Little Prince - เจ้าชายน้อย"
 
 
 
นี่เป็นหนังสืออีกเล่ม ที่คนไทยทุกคนควรอ่าน

และควรอ่านตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ เพราะถ้าคุณรออ่านพรุ่งนี้

มันอาจจะช้าเกินไป
 
จาก "บทเรียนที่เราเรียนรู้ได้จากเพื่อนบ้าน 4 ปีนรกในเขมร"
 

 

ปกติแล้ว. ผมตั้งใจว่าจะถามคนที่ผมสนใจ. สัก 10 ข้อ
 
แต่ไหน ๆ เขาก็เรียกตัวเองว่าบรรทัดที่สิบเอ็ด แล้ว.
 
ขอเพิ่มอีกสักข้อจะเป็นไรไป.
 
ครั้งหนึ่ง. ชายคนนี้ก็เคยบอกไว้
 
ขนาดความใหญ่ ของสิ่งที่คุณทำ มันไม่สำคัญหรอกครับ
 
ลองอ่านความคิดเขาดูสิครับ.
 
 
 
 
คุณนิยาม "คุณ" และ "บล็อกของคุณ" ว่าอย่างไร ?
ผม คือ ลูกกรรมกรชาวจีนและแม่ค้าร้านของชำ ที่ต้องการประสบความสำเร็จ และ เป็นแรงบันดาลใจให้น้องๆ ได้ว่า "ไม่ว่าเกิดมาอย่างไร คุณจะเป็นอะไรก็ได้ อยู่ที่คุณเลือก"
“The Eleventh Line หรือ บรรทัดที่สิบเอ็ด” คือ ที่ๆเอาหนังสือน่าอ่านพร้อมประสบการณ์ในการอ่าน ณ ตอนนั้นๆ มาเล่าให้ฟัง ด้วยความหวังว่า จะช่วยทำให้คนไทยอ่านหนังสือมากขึ้น ขณะเดียวกันก็บอกให้ทุกคนรู้ว่า ผมเล่าให้ฟังได้ แต่บังคับใครอ่านไม่ได้
 
หนัง/หนังสือ/เพลงโปรดของคุณ ?
มันเยอะมากจริงๆ เพราะ ผมชอบดูหนัง ชอบดูคอนเสิร์ต ส่วนหนังสือก็เยอะตามที่เห็นในบล็อกและไม่ได้มีจุดยืนว่าชอบแนวไหน แนวไหนที่มีความสุข ชอบหมด
ขอยกคร่าวๆ 2-3 รายการ แต่ขอให้รู้ว่า ไม่ใช่แปลว่าอันนี้ คือ สุดยอดที่สุด เพราะผมหลายใจเหลือเกินครับ
หนังสือ ถ้าชื่อ มูราคามิ / ประภาส ชลศรานนท์ / ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา / ทรงศีล ทิวสมบุญ โผล่มาก็ยากที่จะหลุดรอดมือผม
หนัง เอาตัวอย่างบางเรื่อง ที่ดูมากกว่า 1 ครั้งละกันครับ The God Father, Seven, Shawshank, Dead Poet Society และ ดูทั้งหมดของ Christopher Nolan
เพลงไทยผมฟังเฉลียงได้ไม่เบื่อ อยู่ในใจตลอดกาล แต่ถ้ายุคปัจจุบัน ผมชอบฟังพวกวงอินดี้ ผมไป FAT Fest ทุกปี Big Mountain ทุกครั้ง มันไม่ได้เพราะทุกเพลงหรอกครับ แต่มันไม่เบื่อ มันยังมีอะไรใหม่ๆ เพลงของพี่ยักษ์ใหญ่ทั้งหลายบางทีฟังครั้งแรกเดาเนื้อบางตอนออกเลย (อันนี้ไม่ได้พูดเกินเหตุ) เพลงหรั่ง ผมก็ฟัง Queen ได้ซ้ำๆๆๆๆๆ ใหม่หน่อยก็ Cold Play, Fat Boy Slim อะไรแบบนี้ ไม่มีแนว อันไหนสุขก็แนวนั้น
 
เห็นแนะนำหนังสือที่ชอบไปเยอะ มีหนังสือเล่มไหนไหมครับที่ไม่ชอบ ?
ผมมีหนังสือขยะเต็มตู้เลย ทิ้งไม่ลง และไม่เอามาเล่าให้ฟัง โกรธด้วยที่คนทำหนังสือขยะออกมา เพราะบังเอิญถ้ามีคนที่กำลังจะเริ่มอ่านหนังสือมาหยิบเล่มพวกนี้เข้า มันทำลายโลกบางคนได้เลยทีเดียว หนังสือประเภทที่เกลียดมากๆ คือ พวกทำนายหายนะโลก โดยเฉพาะเมื่อคนเขียนเป็นคนที่มีตำแหน่งแห่งหนในสังคม ผมว่าพวกนี้หน้าด้าน 
 
ในชีวิตนี้ ถ้าให้เลือกอ่านหนังสือได้เพียงเล่มเดียว เลือกเล่มไหนครับ ?
ถ้าบังคับให้อ่านเล่มเดียวผมจะไม่อ่าน

คุณผ่านงานมาหลายด้านมาก ทั้ง engineering, sales engineer, trader, assistance sales manager, key account manager, assistance sales, marketing manager, ประสบการณ์ที่ผ่านมาให้บทเรียนอะไรแก่คุณบ้าง ?
ผมยอมเสียเวลาเดินหางานที่มีความสุข เพราะเมื่อเจองานที่สนุก คุณจะอยู่กับมันแบบมีความสุข คุณจะรู้สึกมันส์ทุกครั้งที่งานออกมา เพราะเมื่อคุณมีความสุขคุณจะทำออกมาได้ดี และผลตอบแทนมันจะมาเอง
บางคนอาจจะเลือกเงินเป็นจุดหลักและได้เงินเดือนตอนเริ่มมากกว่าผม แต่เมื่อมันไม่ใช่ คุณจะเนือย ผมใช้เวลาอยู่หลายปีกินเงินเดือน sideway ตอนนี้สิ่งที่ผมได้รับ นับกันในรุ่นแล้ว ผมหัวแถวแน่ๆ
ดังนั้นผมจะบอกว่า เงินสำคัญแต่ไม่ที่สุด เมื่อคุณเจองานที่สุข มันจะตอบแทนคุณเอง
"แต่อย่าใช้ความไม่สู้งาน แล้วบอกว่างานนี้ไม่ใช่" 

มาร์ค ทเวน กล่าวไว้ว่า "The man who doesn't read good books has no advantage over the man who can't read them." (คนที่ไม่อ่านหนังสือดีมิได้มีโอกาสเหนือคนที่อ่านหนังสือไม่ออก) คุณคิดอย่างไรกับคำพูดดังกล่าว ?
ผมมีวันนี้แพราะหนังสือและฟุตบอล 

คนไทยเราอ่านหนังสือเฉลี่ยต่อวันกันน้อยมาก คุณคิดว่าเราควรแก้ปัญหาอย่างไร และแก้ที่ใครดีครับ ?
แก้ตรงคนทำหนังสือนั่นแหละครับ หนังสือดีพอ ใครจะไม่อ่าน แก้ตรงที่คนสอนนั่นแหละครับ หลักสูตรดีพอ สอนดีพอ ใครจะไม่เรียน เพราะถ้า 2 ข้อบนดีพอ ใครไม่อ่าน จะไปสนทำไมหละครับ 

คุณใส่ใจกับการตอบคอมเมนท์มาก อะไรคือเหตุผลที่ทำให้คุณต้องตอบคอมเมนท์อยู่เสมอเลยครับ ?
ผมอยากให้คนอ่านหนังสือมากขึ้น ดังนั้นผมพยายามตอบเพื่อเล่าเรื่องหนังสือให้ emotional มากขึ้น แต่ยอมรับว่า ในที่สุดมันก็ไม่ไหวที่จะตอบทุก comment ดังนั้นจึงเลือกตอบ comment ที่มีคำถาม หรือ มีความรู้สึกว่า อีกจิ๊ดนึง เขาจะไปอ่านแล้ว ผมก็ขอเขี่ยอีกนิด 

มีคำถามอะไรที่คุณยังสงสัย และยังคงหาคำตอบไม่ได้ ?
ผมตอบแทนคุณพ่อ คุณแม่มากพอหรือยัง จะทำอย่างไร ให้ท่านมีความสุข มีความภูมิใจในตัวลูกได้มากกว่านี้อีก (ที่ยังหาคำตอบไม่ได้เพราะถ้าเราถามท่าน ยังไงท่านก็จะตอบว่ามีความสุขแล้ว)

ความสุขในวันนี้ของคุณคืออะไร ?
ทุกครั้งที่มีคนบอกว่า พี่คือ idol ของหนู …. แม่งสุดยอด เพราะทุกคนที่พูดอย่างนั้น เค้ามองมาที่ผมแล้วรู้สึกว่า "เฮ้ย เราทำได้ใช่มั้ยถ้าเราเชื่อและพยายามมากพอ"
 
สุดท้าย เปิดบล็อกมาเกือบสองปีแล้ว คุณได้เรียนรู้อะไร จากการเป็น "บรรทัดที่สิบเอ็ด" บ้างครับ ?
บางคนแวะมาเพราะอยากให้เราแวะไป เมื่อก่อนผมพยายามแวะไปเพราะอยากให้เขาแวะมา มันไม่มีประโยชน์ เพราะ คุณก็ไม่ได้อ่านอะไรติดไป ผมเขียน blog ชวนคนมาอ่านหนังสือ ไม่ได้เขียน blog เพื่อเป็น Super Star
 
 
 
 
 
47 Comments

...นาฬิกาข้อมือ

posted on 17 Aug 2011 13:04 by thelastquestion  in thing
ผมคือใส่นาฬิกาข้อมือมาหลายเรือน
 
ตอนเด็ก ๆ
 
ส่วนใหญ่ก็จะเป็นนาฬิกาที่เน้นความเท่ ความสวยงาม มากกว่าจะเน้นประโยชน์ใช้สอย
 
 
 
ประโยชน์ส่วนใหญ่ที่ผมใช้สอย
 
คือ ดูเวลา กับ จับเวลา
 
ดูเวลา ว่าเมื่อไรจะหมดคาบเรียน
 
จับเวลา ว่าเมื่อไรจะครบสิบนาที
 
 
 
สิบนาที.
 
ตอนนั้น นักเรียนเยอะ แต่บางวัน บอลมีลูกเดียวในช่วงพักเที่ยง (เพราะบางวันครูใช้สอนอยู่)
 
เราเลยต้องแบ่งกันเล่น ด้วยการแบ่งทีม
 
ธรรมดาห้องเรามักจะแบ่งข้างกัน บางทีคนที่ไม่ถูกกันก็ไม่ยอมเล่นด้วยกัน
 
แต่เมื่อนักเรียนเยอะ เราเลยต้องรวมทีม
 
ทีมประจำห้อง
 
เราต้องร่วมแรงร่วมใจกัน เพื่อเอาชนะห้องอื่นให้ได้
 
แพ้คัดออก. แล้วเปลี่ยนให้อีกทีมมาเล่นแข่งกันไปเรื่อย ๆ
 
ตอนนั้น ทุกคนอยากเล่น. ไม่มีใครอยากนั่งดูทีมอื่นเตะบอลให้เราดู.
 
มันเป็นครั้งที่ผมได้เห็นทุกคนร่วมมือกัน
 
 
 
ด้วยความที่ตนมักเป็นกองหลัง
 
เลยได้มีโอกาสทัศนาภาพนั้น
 
เพื่อนสองคน ไม่ถูกกัน เพิ่งต่อยกันมาไม่กี่วันก่อน
 
เล่นบอลข้างเดียวกัน จ่ายบอลให้กัน ประสานงานกันเป็นอย่างดี
 
ความรู้สึกแบบนี้ บรรยายไม่ถูกเหมือนกัน.
 
 
 
พักเที่ยงหมดเวลาแล้ว. นาฬิกาของผมก็จับเวลาเสร็จแล้ว.
 
เหงื่อท่วมกาย. และเราต้องกลับไปเรียน.
 
ช่วงเดินกลับห้อง. ผมเห็นสองคนนั้นเดินกอดคอกัน.
 
แล้วผมก็ยิ้มออกมา
 
มิตรภาพเกิดขึ้นได้. ไม่เกี่ยงหรอกว่าเวลาใด.
 
 
 
ปัจจุบัน. ผมเลิกใส่นาฬิกาข้อมือแล้ว.
 
ดูเวลา. กับจับเวลา.
 
ชีวิตมันผ่านไปทุกนาที. เปล่าประโยชน์ที่เราจะเอาแต่ดูเวลา. และจับเวลา
 
เพราะเวลาที่แท้จริง. ไม่ยอมให้เราจับได้ง่าย ๆ.
 
เวลาอยู่ตรงหน้าเราเสมอ
 
ไม่จำเป็นต้องมีนาฬิกา
 
มิตรภาพเกิดขึ้นได้เสมอ
 
ไม่จำเป็นต้องมีเวลา.
 
 
 
*thing = ตั้งใจจะเขียนถึงสิ่งของต่าง ๆ ว่าสิ่งของแต่ละขิ้นนำเราไปที่ไหนมาบ้าง
 
มือใหม่หัดเขียน สับสนวกวนไปบ้างต้องขออภัย.
7 Comments
Previous | Next